Hasretiz Katagori ‘Şiir Defteri’ arşivi

Sevmemi istedin delicesine Sevdim de ne oldu kıymetmi bildin Ömrümü ömrüne verircesine Sevdim de ne oldu kıymetmi bildin Uğruna ölmeyi göze almıştım Her şeyden üstündün sana tapmıştım Sevdamı gönlüne köle yapmıştım Sevdim de ne oldu kıymetmi bildin Yıllarca her kahrı çektim elinden Düşmedi feryatlar bir gün dilimden Ayrılık hançeri vurur derinden Sevdim de ne

Sus senin yağmuruna hüzün demliyor zaman ıssızlıktayız söz toprağa döndüğünde uyan uyan ey deniz aşk düştü göç zamanı dön alaz ve is gözlerim içime salınan köklerinde yüzünü unutmuş su yokluğuna çiseliyor yıldız kırılmış çölün aynaları ki söz sararıyor ruhun çentiklerinde rüzgarınla ıslanıyor alfabe bulutlardan ve güneşten ve ayın soluğundan sana

Susmak “sonsuzluğa” tut ki gecedir ellerinin uzağında sustuğunda kemanlar trompet sesi duyulur tek başına kırılır son kadehler adanır aşka ve hayata sustuğunda kemanlar trompet sesi duyulur tek başına yaratılan güne ağlar ağlar tanrılar bulutlar, rüzgar ve ay ağlar aşka ve hayata tut ki yaşamak bu değil yaşamak bir hayatı birlikte yaşamak adam gibi kıldan ince [...]

Suya düşer zaman – ne zaman seni seviyorum desen olmaz bahar gül solar – ne zaman seviyorum desen ayrılık düşer payıma yalnız ve kırılgan bir deniz takılır ağlara kanadı kırık bir mevsim öksüz kalır kanar açtığın yaralar ne zaman seviyorum desen benden uzakta sesin kırılıp suya düşer kırılır aynalar ne zaman seni seviyorum desen bir [...]

Yangın biliyorduk ateşte yanmayı ve toprağa düşmeyi özlemişti ten hangi eli tutsak ihanet hangi yüreğe inansak yalandı geceyi tutmuştu kapılar öpmeyi özlemişti aşk ve özgürlük alnımızı ah içimin fay kırıkları ah ağlayan gün bir daha bir daha yazılsa yolumuz çocukluğumuza dağıtsak caddelerini kuşatılmış şehirlerin tren yolları boyunca yıldızlar aksa ey benim

gecenin sessizliğinde kayboluyor sesin duyamıyorum renklerini söyle sevgili nerede esiyor rüzgarların hangi tepelerdesin nereye gömdün yüreğini nerde tükenmektesin biliyorsun yaşadığın kadarsın biriktirdiklerinle sevdiğin kadarsın günün sonunda ışık saçlı çocuklardık geldik gidiyoruz yaşadık kelebeklerin soluğunda henüz son sözümüz söylenmedi son şiirimiz kaldı